EU-lidstaten bepalen welk land verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielaanvraag aan de hand van de zogenaamde Dublinverordening. De Dublinverordening voorziet hiervoor een hiërarchie van criteria. Achterliggende principe is dat het land met de grootste banden met de asielzoeker verantwoordelijk zal zijn. Bijvoorbeeld: als gezinsleden van een asielzoeker al in een land verblijven, zal dat land dan verantwoordelijk zijn. In de praktijk gebeurt het vaker dat het land waar de asielzoekers als eerst de EU is binnengekomen verantwoordelijk zal zijn.
Dit zorgt voor een hogere druk op bepaalde landen aan de buitengrenzen van de EU, zoals Griekenland. De Dublinverordening is bovendien gebaseerd op de veronderstelling dat de asielprocedure en de opvang in alle EU-lidstaten even kwaliteitsvol is. Toch zijn er enorme verschillen tussen de verschillende lidstaten. Asielzoekers met gelijkaardige verhalen krijgen niet overal in de EU een beschermingsstatus. Ook is de opvang heel wat landen ondermaats.
Wil je meer weten, kijk dan op deze brochure over de Dublinverordening